گفت و گو با آیلین ملکیان در آستانه سال نو میلادی؛

پیشکسوت بسکتبال بانوان: لابد ارمنی‌ها ژن بسکتبالی دارند/ باورمان می‌شد بابانوئل کادویمان را زیر درخت کاج گذاشته



آیلین ملکیان پیشکسوت ارمنی بسکتبال بانوان که این روزها برای سال نو میلادی آماده می‌شود از جشن‌هایی که به مناسبت سال نو میلادی می‌گیرند و بسکتبال بانوان و امیدواری به روزهای روشن آن گفت.

تولد حضرت مسیح (ع) و چند روز مانده به آغاز سال نو میلادی بهانه گفت و گو خبرنگار صندوق اعتباری حمایت از قهرمانان و پیشکسوتان ورزش کشور با آیلین ملکیان شد که سابقه مربی‌گری و حضور در بازی‌های آسیایی 1974 تهران با تیم ملی بسکتبال بانوان را دارد.

ملکیان درخصوص جشن سال نو ارامنه بیان داشت: ارامنه، تولد حضرت مسیح و غسل تعمید را جشن می‌گیرند. شب عید معمولاً رسم است که کوچک‌ترها به خانه بزرگترها می‌روند. در این شب معمولاً برای شام، ماهی شور، کوکو و چلو درست می‌کنند و روز عید پاک هم حتماً به کلیسا می‌رویم. بچه که بودیم، پدر و مادرم، شب عید، برای ما کادو می‌گرفتند و زیر درخت کاج می‌گذاشتند. صبح که از خواب بیدار می‌شدیم، می‌گفتند بابا نوئل برای ما هدیه آورده و باورمان می‌شد. من هم برای دختر و پسرم همین کار را می‌کردم و همیشه کادوهایشان را زیر درخت کاج می‌گذاشتم و می‌گفتم بابانوئل آورده است.

ملکیان همچنین درباره بسکتبال بانوان عنوان داشت: باوجود اینکه بسکتبال بانوان سال‌ها از حضور در رقابت‌های برون مرزی محروم بود اما چه در گذشته که انجمن بسکتبال بانوان فعال بود و چه بعدها که بخش بانوان زیر مجموعه فدراسیون شد، همیشه مسابقات داخلی این رشته فعال بوده و رقابت‌های این رشته در تمام رده‌های سنی برگزار می‌شد، حتی در رده پیشکسوتان نیز اگر تعداد تیم‌های اعلام آمادگی کننده زیاد باشد، مسابقات به انجام خواهد رسید. لیگ بانوان نیز با شرایط خوبی در سطح‌های یک و دو و سوپر لیگ A و سوپر لیگ B برگزار می‌شود.

این بانوی پیشکسوت بسکتبال صدور مجوز برای حضور بانوان بسکتبالیست ایرانی در میادین بین‌المللی را اتفاق مهمی دانست و افزود: خوشحالم که این مشکل و سد بزرگی از جلوی دختران بسکتبالیست ایران برای حضور در رقابت‌های آسیایی و جهانی چند وقتی است که برداشته شده. آینده خوب و موفقیت آمیزی برای دختران بسکتبالیست ایران همراه است. سال‌ها، شرکت نکردن بسکتبالیست‌های دختر ایرانی در رویدادهای بین المللی در شرایطی که توانمندی بالایی هم داشتند به یک مشکل بزرگ تبدیل شده بود اما این اتفاق باعث افزایش حضور دختران در این رشته و انگیزه مجددی برای آن‌ها که به این رشته علاقه مند هستند شده است.

این بانوی پیشکسوت بسکتبال که پس از دوران بازیگری، وارد حرفه مربیگری شد و در این عرصه هم به تیم ملی رسید دراین خصوص گفت: من در همان زمان بازیگری مربیگری را هم دنبال می‌کردم و مربی تیم امیدها بودم. کلاس مربیگری هم رفته بودم و بعد از انقلاب تصمیم گرفتم مربیگری را به طور جدی شروع کنم و در این حوزه ماندگار شدم. قبل تر از آن فرصتی برای خودنمایی مربیان بانو نبود و آقایان نمی‌گذاشتند خانم‌ها در این زمینه خودی نشان بدهند (با خنده). وقتی ازدواج کردم، اهواز بودم اما جنگ که شروع شد به اصفهان آمدیم. در آن مقطع در ورزش آزادی عمل کامل داشتم و رئیس انجمن بسکتبال بانوان بودم. سال ۸۳ و بعد از ادغام انجمن‌های بانوان با آقایان، مدت‌ها نایب رئیسی هیأت بسکتبال استان اصفهان را برعهده داشتم اما مدتی است که شاگردانم عهده دار این مسئولیت شده‌اند.


ملکیان که همسر وارنو وارطانیان از بازیکنان سابق فوتبال است از بابت داشتن یک خانواده ورزشی اظهار خوشحالی کرده و بیان داشت: من و وارنو هر دو ورزشکار بودیم که با هم آشنا شدیم. من از بسکتبال برای وارنو می‌گفتم و او از فوتبال برای من. کل زندگی ما ورزشی بود. بعدها هم که مربی شدم، وارنو مطلبی در روزنامه‌ها در خصوص مربیان تیم‌های فوتبال می‌دید، به من نشان می‌داد و می‌گفت نگاه کن این مربی چه تصمیمی گرفته است. یک دختر و یک پسر هم دارم که هر دو ورزشی هستند. پسرم البته فوتبال بازی می‌کرد اما بعدها به سمت بسکتبال کشیده شد. من اصراری نداشتم بچه‌هایم، بسکتبال را انتخاب کنند، اما آن‌ها از کودکی همراه من در سالن‌های ورزشی بودند و به این رشته علاقهمند شدند. پسرم در رده جوانان به تیم ملی دعوت شد. دخترم هم بسکتبال را همانند خودم در تیم آرارات شروع کرد. البته آن زمان آرارات در لیگ بازی نمی‌کرد. بعدها که ذوب آهن در لیگ حضور یافت، دخترم هم در این تیم بازی می‌کرد.

پیشکسوت بسکتبال ایران در پاسخ به این سوال که چرا ارمنی‌ها علاقه زیادی به بسکتبال دارند، گفت: دلیلش را نمی‌دانم اما لابد ژن ارمنی‌ها، بسکتبالی است. زمانی که من در تیم ملی بازی می‌کردم، اولین سفر خارجی ما به ارمنستان بود که از 12 نفر عضو تیم ملی، 6 نفر آن را دختران ارمنی تشکیل می‌دادند. برخی علاقه‌مندی‌ها ژنتیکی است و بالاخره محیط هم در آن تأثیرگذار است. از زمان‌های دور در باشگاه آرارات هم علاقه‌مندی زیادی به رشته بسکتبال وجود داشته و محبوبیت زیادی دارد.

ملکیان با بیان این که شاگردانش هنوز به یاد او هستند، عنوان کرد: از خدا خیلی ممنون هستم که شاگردانی که در بسکتبال تربیت کردم، حالا خودشان مربی و داور شده‌اند و خوشحالم که احترام مرا نگه می‌دارند. وقتی شاگردانم برای سال نو میلادی برایم پیام تبریک می‌فرستند، انگار ده سال جوان‌تر می‌شوم و به اینکه مربی آن‌ها بوده‌ام، افتخار می‌کنم. من همیشه اعتقاد داشته‌ام که بازیکن خوب، الزاماً مربی خوبی نمی‌شود. موفقیت در مربیگری بستگی به عشق و علاقه مربی به حرفه‌اش دارد.