نائب قهرمان تیر و کمان پارالمپیک ریو: خودباوری دلیل اصلی موفقیت کمانداران معلول و جانباز است/ صندوق، مرجعی خوب برای معرفی قهرمانان



ابراهیم رنجبردارنده مدال نقره و برنز پارالمپیک ریو، باور و اعتماد به خود را دلیل اصلی موفقیت تیم تیر و کمان جانبازان و معلولین در عرصه های بین المللی می داند و معتقد است «ما می توانیم» در نگاه این بازیکنان وجود دارد برای همین شاهد قهرمانی های بیشتر این تیم نسبت به تیم غیر معلول هستیم.

رنجبر در گفت و گو با روابط عمومی صندوق اعتباری حمایت از قهرمانان و پیشکسوتان ورزش کشور درباره تفاوت تیم های معلول و غیرمعلول بیان داشت: بی شک کسب سهمیه المپیک در این بخش خیلی سخت تر است و می توان با نگاهی دقیق به رقبا به آن پی برد البته اختلاف ما اختلاف تجهیزاتی نیست بلکه بیشترین تفاوت در نگاه و تفکر است. این تنها در مورد بازیکنان نیست بلکه کلیت تیم مد نظر است اگر در فدراسیون و کادر فنی این ذهنیت خودباوری ایجاد شود می توان آن را به بازیکنان نیز انتقال داد مساله ای که تیم معلولین و جانبازان آن را حل کرده است.

رنجبر که سال گذشته از ورزش قهرمانی خداحافظی کرده است، ادامه داد: در حال حاضر و به دلایلی ورزش تیر و کمان را به طور کلی رها کرده ام. رویکرد من در ورزش نیز مانند سایر بخش های دیگر زندگی ام بوده که برای اقتدار پرچم و نام ایران تلاش کنم همانطور که در جنگ شرکت کردم و جانباز شدم.

وی بیان کرد: در ورزش تا زمانی که توانایی داشتم نام ایران را بالا ببرم حضور داشتم. نام ایران برای من مترادف است با نام های دیگر مثل انقلاب، شهدا، امام حسین و امام زمان و تمام تلاش من منعطف کردن ذهن دنیا به سمت این نام ها کنار نام ایران بود و با این نیت تمام تلاش خود را کردم و سختی های معنوی و مادی آن را تحمل کردم.

قهرمان اسبق تیروکمان معلولان در خصوص اقدامات صندوق نیز گفت: یکی از رویکردهای مهم صندوق، حمایت مالی از قهرمانان و پیشکسوتان است، صندوق تلاش خود را انجام می دهد ولی به نظر می رسد هنوز این مساله خیلی مورد توجه وزارت ورزش نیست یا اگر چنین دغدغه ای هست نیاز به پیگیری های بیشتری به ویژه از جنبه اعتباری دارد.

رنجبر با بیان اینکه حمایت های معنوی صندوق نیز بسیار مهم است، اضافه کرد: امروزه سرعت سیر تاریخ بسیار بالاست. قهرمانان تا زمانی که فعالیت می کنند و اخبار در مورد آن هاست و برایشان بنر زده می شود در جامعه و شهر و محل خود شناخته شده اند ولی تا دوران قهرمانی شان تمام می شود آن ها نیز به سرعت فراموش می شوند. نباید گذاشت قهرمانان از یادها بروند. این مساله بیشتر از این باب اهمیت دارد که انگیزه ای می شود برای جوان ترها و نسل های بعد که قهرمانان اطراف خود را بشناسند و اگر به آن ورزش علاقه دارند بدانند چنین آدم هایی بوده اند و با دیدن ارج و قرب ماندگار آن قهرمان به آن رشته شوق بیشتری پیدا کنند. بی شک صندوق می تواند یکی از مراجع خوب برای معرفی قهرمانان در سطوح مختلف باشد.